Σύμη - Αι Γιώργης, Σπορ Πεδίο

Symi StGeorge SportField

 

 

 

 

 


b_200_350_16777215_00_images_0001.jpg

 

Σύμη, Άι Γιώργης Δυσαλωτός

Πρόσβαση: Η Σύμη είναι ένα νησί που ανήκει στα Δωδεκάννησα, κοντά στη Ρόδο. Μπορούμε να πάμε είτε κατ ευθείαν με πλοίο είτε με πλοίο ή αεροπλάνο μέσω Ρόδου ή μέσω Κω. Συνδέεται με πλοίο με την Κάλυμνο.

Η παραλία του Άη Γιώργη βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νησιού και έχει πρόσβαση μόνο από τη θάλασσα.

Μπορεί κανείς να πάει με καραβάκι ή βάρκα από το Γυαλό ή το Πέδι και να γυρίσει το βράδυ ή να παραμείνει και να κάνει ελεύθερο κάμπινγκ. Η παραλία από τις 4μμ βρίσκεται στη σκιά λόγω της μεγάλης ορθοπλαγιάς (300-350μ). Το μέρος είναι πολύ εντυπωσιακό με βράχια σε όλες τις πλευρές: Στην πλευρά που κοιτάει βόρειοανατολικά υπάρχουν δύο διαδρομές των 70μ, στην πλευρά που κοιτάει νοτιοανατολικά 21 διαδρομές μεταξύ 20 και 70 μ ενώ στο μεγάλο τοίχο που κοιτάει καθαρά ανατολικά, έχει 2 μεγάλες διαδρομές (250μ και 350μ) πλήρως ασφαλισμένες με πλακέτες.

 

Πρόσβαση με τα πόδια στην παραλία του Αι Γιώργη του Δυσαλωτού (Δυσάλωνα)

Αν και το καλοκαιρι εχει καραβάκια κάθε μέρα, το φθινόπωρο και την άνοιξη κάτι τετοιο δεν ισχυει οπότε το πιο βολικό είναι να πάει κανείς στον Αι Γιώργη με τα πόδια. Η διαδρομή είναι όμορφη και κρατάει περίπου 1,5 ώρα με περάτημα αλλά και λίγο scramble σε εύκολο πεδίο για κάποιον που σκαρφαλώνει. Ακολουθεί πλήρης και λεπτομέρής περιγραφή.

 

 Η καταγραφή της πορείας που περιλαμβάνει περπάτημα και scrable, έγινε στις 15/4/2017  οπότε και τοποθετήθηκαν σταθερά σχοινιά και προστέθηκαν κόκκινα σημάδια στα βράχια στο τελικό τμήμα τα κατάβασης από τους Τζώρτζη Μηλιά, Νικόλα Παπανδρέου και Αλέξανδρο Παπανδρέου. Σηματοδότηση με κόκκινους σταυρούς υπήρχε ήδη και είχε γίνει από την οικογένεια του Δημήτρη Κυριακάκη που έχει στην ευθύνη της και φροντίζει τακτικά το εκλησάκι του Αι Γιώργη.

 

Περιγραφή διαδρομής

Αρχικά ακολουθούμε με αυτοκίνητο ή μηχανάκι το δρόμο προς Πανορμίτη.  Προσπερνάμε διασταύρωση και ταμπέλα  “Αγιος Κωνσταντίνος”, και αμέσως μετά στρίβουμε αριστερά σε τσιμεντένιο δρόμο,

Χρόνος από το Πέδι:  Περίπου 10 λεπτά.

Απόσταση από τα Πέδι : 8.3 Km

Στη διασταύρωση αυτή υπάρχει ταμπέλα προς “Κοκκιμήδη” αλλά θέλει προσοχή για να τη δεις επειδή φαίνεται από την άλλη κατεύθυνση. Στη συνέχεια, σε επόμενη διασταύρωση που πάει δεξιά για Κοκκιμήδη, εμείς  συνεχίζουμε ευθεία για να φθάσουμε σε 2,2 Km από τη στιγμή που μπήκαμε στο τσιμεντένιο δρόμο, σε σπίτι, μάντρες  και εκκλησάκι. Εδώ παρκάρουμε.  Τα περπάτημα ξεκινάει ακριβώς πριν το σπίτι ανάμεσα σε μάντρες και περβόλια. Το σημείο αυτό λέγεται

"Χαμές" (σπιτάκια και δύο εκκλησάκια)

Υψ. 431 μ

Συντεταγμένες: 36 35 57.88 Ν,  27 51 06.93 Ε

Από εκεί, πριν ακριβώς το πρώτο σπίτι κινούμαστε ανατολικά (κατεύθυνση προς τη θάλασσα που διακρίνουμε), αποφεύγοντας να μπούμε στο ρέμα που λίγο μετά εμφανίζεται.  Δεν υπάρχει μονοπάτι, μόνο κατσικοδρομοι που και αυτοί χάνονται. Παραμένουμε πάντα αριστερά του ρέματος μέχρι που, 1Km μετά, συναντάμε περίεργο χαρακτηριστικό ιδιαίτερα ψηλό κυκλικό  τοίχο (μάλλον μαντρί) και ένα κτίσμα. Όλα είναι από πέτρες βαλμένες η μία πάνω στην άλλη χωρίς λάσπη ή τσιμέντο.

Συντεταγμένες κυκλικού τοίχου: 36 36 07.29 Ν, 27 51 41.41 Ε

Αριστερά μας, βλέπουμε την παραλία του Αι Νικόλα.

Από εκεί, συνεχίζουμε πάντα ανατολικά σημαδεύοντας μία κορφή με δέντρα και στη συνέχεια ακολουθούμε την κορυφογραμμή/χαρακτηριστική κόψη. Αυτή η κόψη ανηφορίζει ελαφρά, περνάει από κορφή και στη συνέχεια κατηφορίζει σε βραχώδες πεδίο όπου αναγκαζόμαστε να κάνουμε εύκολη καταρρίχηση (πολύ ευχάριστο scramble σε πεδίο που δεν έχει σχεδόν καθόλου σαθρά). Να θυμήσουμε ότι  η κατάβαση προς την παραλία, γίνεται από τη βόρεια πλευρά του κόλπου, δηλαδή η κόψη που ακολουθούμε, μας οδηγεί αριστερά από την ορθοπλαγιά όπως περπατάμε (βλέπουμε τον κόλπο πάντα δεξιά μας). 

Κατά τη διάρκεια της καταρρίχησης που γίνεται όλο και πιο απότομη, σε δύο σημεία έχουν τοποθετηθεί σταθερά σχοινιά, περισσότερο για να επιβεβαιώνεται η σωστή πορεία παρά επειδή είναι πραγματικά απαραίτητα. Σημειωτέον ότι επειδή μπορεί να κινηθεί κανείς λίγο πιο εδώ ή λίγο πιο εκεί, υπάρχει η πιθανότητα να μην προσέξει και να μη συναντήσει καθόλου τα σχοινιά αυτά.

Δεξιά μας, η θέα είναι καταπληκτική, βλέπουμε την παραλία του Άι Γιώργη σε όλο τα μεγαλείο της και τη μεγάλη ανατολική της ορθοπλαγιά. Συνεχίζουμε να κατεβαίνουμε σε απότομα βράχια, προσπερνώντας ελαφρά την παραλία που πλέον είναι δεξιά-πίσω μας μέχρι να φθάσουμε χαμηλά, σε χαρακτηριστικό διάσελο όπου ξεκινάνε κόκκινα σήματα (κύκλοι, βέλη και μεγάλοι κόκκινοι σταυροί) που μας οδηγούν στην τελική κατάβαση για την παραλία.  Από εδώ και πέρα τα σημάδια είναι πυκνά ενώ σε ένα σημείο υπάρχει πλακέτα με σταθερό σχοινί. Αν και κανείς περιμένει εδώ να συνναντήσει το πιο απότομο, δύσκολο και επικίνδυνο τμήμα της διαδρομής,  αυτό δεν αληθεύει. Η κατάβαση αυτή είναι εύκολη, ασφαλής και γρήγορη. Τα πιο δύσκολο μέρος είναι μάλλον το προηγούμενο, μέχρι δηλαδή να φθάσει κανείς στο διάσελο.

Στην ουσία, η διαδρομή τραβερσάρει κατεβαίνοντας  τα κεκλιμένα βράχια μέχρι να φθάσει χαμηλότερα σε χώμα και σάρες, οπότε και τα κόκκινα σήματα σταματάνε εφόσον η κατάβαση είναι προφανής και δεν τα έχουμε πια ανάγκη.

Χρόνος διαδρομής:  Περίπου 1h 15’ για το διάσελο και άλλα 15΄ για την τελική κατάβαση προς τη παραλία,  συνολικά περίπου 1h 30’.

Απόσταση:  Μέχρι τα διάσελο, περίπου 2,5 Km.

Επιστροφή από τα ίδια.

 

Επιστροφή στις Χαμές έπειτα από ανάβαση των διαδρομών «Νιρέας» ή «Βασίλης Μηλιάς»

Αν κάποιος ολοκληρώσει τη διαδρομή «Νιρέας», ανηφορίζει τα ρέμα στο οποίο τον βγάζει η διαδρομή  για περίπου 30-40’ και στη συνέχεια βρίσκει δεξιά του τον τσιμεντένιο δρόμο τον οποίο ακολουθεί προς τα δεξιά για 5’ προκειμένου να βγει εκεί από όπου ξεκίνησε

Αν ολοκληρώσει τη “Βασίλης Μηλιάς”,  τότε μπορεί είτε να κινηθεί βόρεια-βορειοδυτικά και να βρει την κόψη από την οποία ήρθε, είτε (μάλλον πιο εύκολο) να κατηφορίσει προς τα ρέμα στο οποίο καταλήγει η “Νιρέας” και να επιστρέψει από εκεί.

 

 

Ιστορικό:

Καλοκαίρι 1968: Με καταγωγή από τη Σύμη, ο Τζώρτζης Μηλιάς γνωρίζει την παραλία του Άη Γιώργη από τις διακοπές που κάνει εκεί με τον πατέρα και τον αδερφό του. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Άη Γιώργης με μία σπαθιά έκοψε τα βράχια και δημιούργησε την ορθοπλαγιά. Στον Άη Γιώργη μόνο με βάρκα μπορείς να φτάσεις. Ο πατέρας του Τζώρτζη, Βασίλης Μηλιάς λέει γελώντας, «αυτά τα βράχια να δούμε αν θα καταφέρει κάποτε κανείς να τα σκαρφαλώσει».

Καλοκαίρι 1988: Είκοσι χρόνια αργότερα, ο Τζ. Μηλιάς κάνει αναρρίχηση και φέρνει στη Σύμη μαζί του φίλους του αναρριχητές (Γιάννη Αλιγιάννη και Μαριλένα Διγενή) για να δουν τα βράχια. Τη χρονιά αυτή ξεκινάνε το σκαρφάλωμα του μεγάλου τοίχου. Με τον Αλιγιάννη επικεφαλής, ανοίγονται οι πρώτες 2 σχοινιές. Από κάτω, βλέποντας που έχουν φτάσει καταλαβαίνουν ότι η ορθοπλαγιά είναι πολύ μεγαλύτερη από ότι υπολόγιζαν. Λεία σε όλο της το ύψος, δεν έχει καθόλου πατάρια και είναι συνεχώς ελαφρά αρνητική.

Καλοκαίρι 1992: Με το φίλο του Γιάννη Τσιρώνη, ο Τζώρτζης Μηλιάς προσεγγίζει τον μικρότερο νοτιοανατολικό τοίχο (70-80μ) και κατεβαίνοντας με ραπέλ βλέπει τη δυνατότητα για ένα σπορ πεδίο με διαδρομές μίας ή δύο σχοινιών.

Καλοκαίρι 1993: Σε διακοπές καθαρά οικογενειακές, οι Τζ. Μηλιάς και Ν. Ντούρος επισκέπτονται την παραλία του Άη Γιώργη με τα μωρά τους, πάμπερς, φουσκωτά στρώματα ΄και κουλούρες αλλά και αναρριχητικό εξοπλισμό. Ανεβαίνουν και ασφαλίζουν (με καρφιά αλλά και οχτάρια γκολό που τοποθετούν με καλέμι) την πρώτη διαδρομή της περιοχής, το ίδιο εκείνο δίεδρο που ο Μηλιάς είχε κατέβει με ραπέλ την προηγούμενη χρονιά και το βαφτίζουν “του Τσιρώνη”.

Καλοκαίρι 1994: Τη χρονιά αυτή, ο Τζώρτζης Μηλιάς με μαθητές του (Ντ. και Α. Δήμιζα), ανοίγουν δύο νέες διαδρομές (“Χαριτωμένη” και “Πανορμίτη”) στα νοτιοανατολικά βράχια. Σημειωτέον ότι τα ονόματα Πανορμίτης και Χαριτωμένη αλλά και άλλα “περίεργα” ονόματα που στη συνέχεια μπαίνουν στις διαδρομές, είναι πολύ συνηθισμένα στη Σύμη ως μικρά ονόματα.

Καλοκαίρι 1995: Με τον Σεμπαστιαν Κράμερ, Αυστριακό φίλο από το καγιάκ αλλά και αναρριχητή, ο Τζ. Μηλιάς δοκιμάζει ύστερα από 7 χρόνια ξανά τον μεγάλο τοίχο. Κάνουν τις δύο πρώτες καρφωμένες σχοινιές και συνεχίζουν ανοίγοντας δύο ακόμη μεγάλες δύσκολες σχοινιές (VIII- και VII+). Ακόμη, συντηρούν το R1, αλλάζουν τη θέση του R2 και αλλάζουν τις ασφάλειες (καρφιά και οχτάρια γκολό) που είχαν μπει το 1988. Η προσπάθεια στο μεγάλο τοίχο σταματάει εκεί λόγω ζέστης αλλά πλέον με πλήρη εικόνα για την υψομετρική διαφορά της ορθοπλαγιάς. Το R4 βρίσκεται στο 1/3 του ύψους, επομένως χωρίς αμφιβολία πρόκειται για μία ορθοπλαγιά 300 μ. περίπου.

Λίγες μέρες αργότερα, έρχεται στη Σύμη ο Άρης Θεοδωρόπουλος και με τον Τζ. Μηλιά και το Ν. Ντούρο ανοίγουν άλλες δύο διαδρομές στον νοτιοανατολικό τοίχο, τις “Ρένος” και “Δικαία”.

Καλοκαίρι 1996: Ο Δημήτρης Μπακάλης επισκέπτεται τη Σύμη και με τον Τζ. Μηλιά ανοίγει από κάτω σε χαρακτηριστικό λούκι-δίεδρο την πολύ όμορφη και ντελικάτη διαδρομή “Αργώ”. Το όνομα της παίρνει η διαδρομή από τη βάρκα του Τζώρτζη, Αργώ.

Καλοκαίρι 1997: Το καλοκαίρι αυτό είναι καθοριστικό για την αναρρίχηση στη Σύμη. Με τη βοήθεια του Δήμου Σύμης και του ΕΟΣ Αχαρνών και στα πλαίσια του φεστιβάλ Σύμης, οργανώνεται και πραγματοποιείται αναρριχητική συνάντηση (21-28 Ιουλίου 1997) στην οποία συμμετέχουν αναρριχητές από όλη την Ελλάδα που κατασκηνώνουν στην παραλία. Συντονιστές της εκδήλωσης είναι ο Τζώρτζης Μηλιάς και ο Άρης Θεοδωρόπουλος ενώ παρόντες είναι αναρριχητές όπως οι Δ. Τιτόπουλος, Ε. Μόσχοβιτς, Θ. Μιχαηλίδης, Γ. Κούκης, Αλ. Γράψας, Χρ. Τσουτσιας κ.α. Στα πλαίσια της συνάντησης ανοίγονται νέες μικρές διαδρομές (“Αλέκα”, “Υπακοή”) ενώ από τους Θεοδωρόπουλο και Μηλιά καρφώνεται πλήρως (από πάνω με ραπέλ) το υπόλοιπο μέρος της μεγάλης διαδρομής. Ακόμη, κατά τη διάρκεια του ραπέλ, οι Μηλιάς και Θεοδωρόπουλος ζωγραφίζουν Ελληνική σημαία στο 7ο ρελέ της διαδρομής. Στην καρφωμένη πλέον διαδρομή, οι Θεοδωρόπουλος, Μηλιάς, Μιχαηλίδης δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους και υποχωρούνε στην 5η σχοινιά, που τελικά είναι πολύ δύσκολη και ελλιπώς ασφαλισμένη. Έτσι, ξανά με τρυπάνι, ο Τζ. Μηλιάς με τον 15χρονο μαθητή του Αλέξη Δημητριάδη ανεβαίνουν μέχρι τη 5η σχοινιά και προσθέτουν ασφάλειες έτσι ώστε, λίγες μέρες μετά, στις 29/7, οι Άρης Θεοδωρόπουλος, Τζώρτζης Μηλιάς και Θωμάς Μιχαηλίδης επιχειρούν και ολοκληρώνουν τη διαδρομή. Η διαδρομή ονομάζεται “Βασίλης Μηλιάς” εις μνήμην του πατέρα του Τζώρτζη Μηλιά, έχει υψομετρική διαφορά 300μ και αποτελείται από 12 σχοινιές με δυσκολίες μέχρι VIII αλλά και δύο μικρές σχοινιές με περάσματα που γίνονται τεχνητά. (η 5η και η 6η). Η διαδρομή δημοσιεύεται στις ΚΟΡΦΕΣ (Νο 128, Νοε-Δεκ 1997) αλλά και σε μεγάλα διεθνή περιοδικά όπως στο VERTICAL (No 121, Aout 1999), στο HIGH (No 206, January 2000) και στο GRIMPER (Novembre/Decembre 2002, Janvier 2003).

Καλοκαίρι 1998: Καρφώνεται κανονικά η πρώτη διαδρομή στον βορειοανατολικό τοίχο που το 1997 είχε ξεκινήσει ο Michael Reed (Κοκκιμίδης)

Καλοκαίρι 2000: Οι παλιοί μαθητές του Τζ, Μηλιά Δημήτρης Θεοδωρακάτος και Θάνος Παππάς επισκέπτονται τη Σύμη και ανοίγουν άλλη μία διαδρομή στην λεία πλάκα δίπλα στον Κοκκιμίδη (Ρουκουνιώτης).

 

Καλοκαίρι 2009: Η σχοινοσυντροφιά Μηλιάς, Μωραϊτίνης, Ντούρος, κάνουν τις πρώτες 6 σχοινιές της διαδρομής και ζωγραφίζουν ξανά την Ελληνική σημαία (που είχε ξεθωριάσει τόσο ώστε πλέον να μη φαίνεται) στην αρχή της έβδομης σχοινιάς (στο R6) και όχι εκεί που ήταν αρχικά, στο R7.

Νοέμβριος 2009: Στα πλαίσια προγράμματος για τα νησιά του Αιγαίου, καρφώνονται στη Σύμη σπορ διαδρομές μίας ή και δύο σχοινιών στα νοτιοανατολικά βράχια αλλά και μία ακόμη μεγάλη διαδρομή στην ανατολική μεγάλη ορθοπλαγιά, αριστερά από τη “Βασίλης Μηλιάς”. Καρφώνοντας τη νέα αυτή μεγάλη διαδρομή, ο Άρης Θεοδωρόπουλος βρήκε ίχνη από παλιό ρελέ άλλης διαδρομής που όμως δεν είχε δημοσιευτεί.

Καλοκαίρι 2010: Στη Σύμη, στην παραλία του Άη Γιώργη οργανώνεται εκδήλωση για basejump. Ο Στράτος Γιαμούκογλου έρχεται στη Σύμη μαζί με άλλους basejumpers και ο Τζ. Μηλιάς πηγαίνει πάνω από την ορθοπλαγιά και φτιάχνει ένα ρελέ για χρήση από τους basejumpers. Την ημέρα της εκδήλωσης, οι σχοινοσυντροφιές Θεοδωρόπουλος, Μηλιάς και Κάραλης Κουκουζέλη σκαρφαλώνουν τη νέα μεγάλη διαδρομή (Νιρέας) που καρφώθηκε το 2009 στο αριστερό τμήμα της ανατολικής ορθοπλαγιάς, ταυτόχρονα με τις πτώσεις των basejumpers.

Καλοκαίρι 2011: Διοργανώνεται στη Σύμη μέρος του παγκόσμιου πρωταθλήματος basejump. Κατά τη διάρκεια των αγώνων, το αλεξίπτωτο ενός αθλητή αφού άνοιξε έστριψε προς τα βράχια και ευτυχώς σκάλωσε σε αυτά, με αποτέλεσμα ο αθλητής να κρεμαστεί και να χρειασθεί να γίνει επιχείρηση διάσωσης. Ο αναρριχητής Πέτρος Λάππας όταν έγινε το ατύχημα έκανε ήδη ραπέλ κατεβαίνοντας την ορθοπλαγιά, προσέγγισε άμεσα τον τραυματία και το ατύχημα είχε ευτυχή κατάληξη με τον αθλητή να φθάνει κάτω ύστερα από μερικές ώρες, βράδυ πια, ελαφρά μόνο τραυματισμένος.

 

Νοτιοανατολική ορθοπλαγιά (Σπορ διαδρομές, 1 ή 2 σχοινιών).

Μετά τις 16.00, η πρθοπλαγιά αυτή αλλά και ολόκληρη η παραλία είνα στη σκιά εξαιτίας  της απέναντι μεγάλης ορθοπλγαιάς. 

 

Όνομα

Ανάπτυγμα

Δυσκολία

Ανοίξαντες

Χρονολ.

 

 

1η         2η

1η       2η         

 

 

1

Μερκούρης

25μ       20μ

?       ?

Π

2009

2

Αργώ

22μ       23μ

6b     ?

Μηλιάς, Δ.Μπακάλης.

1996

3

Η γοργών και χάριν έχει

25μ

?

Π

2009

4

Μήτσος

20μ

?

Π

2009

5

Σεβαστιάννα

23μ

?

Π

2009

6

Ιριδα

29μ

6b+   (με Α1)

Π, Μηλιάς, Τσιτσικλής

2009

7

Ηδύλη

20μ

6b+   

Π,Μηλιάς, Τσιτσικλής

2009

8

Ιάσων

25μ

?   

Π

2009

9

Μελία

20μ

?

Π

2009

10

Μελίνα

20μ

6a

Π

2009

11

Ρένος

22μ

6a+/6b

Μηλιάς, Θεοδωρόπουλος, Ντούρος

1995

12

Του Τσιρώνη

22μ

6a

Μηλιάς, Ντούρος

1993

13

Αλέκα

22μ

6a+

Μηλιάς, Θεοδωρόπουλος

1997

14

Υπακοή

30μ

6a

Δημητριάδης, Δήμιζας

1997

15

Χαριτωμένη

35μ

6a+

Μηλιάς, Δήμιζας, Δήμιζα

1994

16

Δικαία

30μ      30μ

5c          6c+

Μηλιάς, Θεοδωρόπουλος

1995

17

Πανορμίτης

30μ      30μ

5c          6a+

Μηλιάς, Δήμιζας, Δήμιζα

1994-95

18

Αλεξάνδρα

30μ      30μ

5c+         ?           

Π, Μηλιάς, Τσιτσικλής

2009 (2011)

19

Δάφνη

30μ      30μ

6a           ?            

Π, Μηλιάς, Τσιτσικλής

2009 (2011)

20

Νταβέλης

35μ      2

6c+ *      ?

Π, Μηλιάς, Τσιτσικλής

2009 (2012)

21

Στράτος

30μ       

6c+   

Π, Μηλιάς, Τσιτσικλής

2009 (2011)

 Παρατηρήσεις

* : Η βαθμολογία δεν έχει πλήρως επιβεβαιωθεί και ίσως αλλάξει λίγο προς τα πάνω ή κάτω. 

Π :Η έκφραση Π στους ανοίξαντες αναφέρεται στην ασφάλιση διαδρομών που έγινε από ομάδα αναρριχητών το 2009, στα πλαίσια προγράμματος για άνοιγμα νέων διαδρομών στα νησιά του Αιγαίου. Το πρόγραμμα δεν ολοκληρώθηκε, υπό την έννοια ότι οι διαδρομές καρφώθηκαν αλλά δεν σκαρφαλώθηκαν, δεν βαθμολογήθηκαν και δεν τους δόθηκαν ονόματα. Στις διαδρομές που ακόμη δεν έχουν σκαρφαλωθεί κανονικά (ελεύθερα) ή και καθόλου, έχει προστεθεί ο χαρακτηρισμός ?. Στη συνέχεια, οι Μηλιάς, Τσιτσικλής σκαρφάλωσαν τις περισσότερες και σε συνεννόηση με τον Θεοδωρόπουλο προσέθεσαν ονόματα στα βράχια και βαθμολόγησαν τις περισσότερες από τις διαδρομές. 

 

- H 2η σχοινιά σε Πανορμίτη και Δικαία έχουν χρόνια να επαναληφθούν. Δεν έχουν συντηρηθεί αλλά πιθανότατα είναι οκ.

- Ο Νταβέλης θέλει 17 σετάκια. Έχουν αλλαχθεί κάποιες ασφάλειες και είναι σωστά ασφαλισμένη. Προς το τέλος της 1ης σχοινιάς είναι το crux (εναλλακτικά, γίνεται με Αο ή Α1, πατώντας την πλακέτα).

- Στον “Στράτο” οι Τζ.Μηλιάς και Γιάννης Τσιτσικλής άφησαν το 2011 έναν ιμάντα για διόρθωση της ασφάλισης.

- Το 2012 μπήκαν όλα τα ονόματα στη βάση των διαδρομών.

 

Βορειοανατολική ορθοπλαγιά (Σπορ διαδρομές 2 σχοινιών)

Στη σκιά μετά τις 13.00.

1

Κοκκιμίδης

28μ + 25μ

6c            6a+

Reed, Μηλιάς

1998

2

Ρουκουνιώτης

(ή Σμύνερη)

28μ + 2

6b+         6b

Θεοδωρόπουλος, Παππάς, Μηλιάς

2000

 

Οι δεύτερες σχοινιές στις διαδρομές αυτές δεν έχουν επαναληφθεί τα τελευταία χρόνια, και αν και όμορφες είναι ασφαλισμένες λιγότερο πυκνά.

Αρχικά τη “Ρουκουνιώτης” είχε ονομασθεί  Σμύνερη. Στο βράχο πάντως είναι γραμμένο το όνομα Ρουκουνιώτης.  

 

Ανατολική ορθοπλαγιά (ο μεγάλος τοίχος)

“Νιρέας“ Είναι η δεύτερη ασφαλισμένη διαδρομή που ανοίχθηκε στο μεγάλο ανατολικό τοίχο ακριβώς αριστερά από την “Βασίλης Μηλιάς”. Καρφώθηκε από τον Άρη Θεοδωρόπουλο μαζί με ομάδα αναρριχητών το 2009 και σκαρφαλώθηκε για πρώτη φορά από τις σχοινοσυντροφιές Άρη θεοδωρόπουλο, Τζώρτζη Μηλιά και Δημήτρη Κάραλη, Σοφία Κουκουζέλη τον Αύγουστο του 2010. Είναι μία καθαρά σπορ διαδρομή πολλαπλών σχοινιών (250μ, 6c). Λεπτομέρειες στο παράθυρο <Σύμη-Αι Γιώργης, "Βασίλης Μηλιάς" και "Νιρέας">.

“Βασίλης Μηλιάς“ Είναι η πρώτη διαδρομή που ανοίχθηκε στο μεγάλο τοίχο. Οι πρώτες 5 σχοινιές καρφώθηκαν και σκαρφαλώθηκαν από κάτω από τον Τζ. Μηλιά μαζί με διάφορους σχοινοσυντρόφους (1988-1995) ενώ η ολοκλήρωση του καρφώματος της διαδρομής έγινε από πάνω από τους Άρη θεοδωρόπουλο και Τζώρτζη Μηλιά το 1997. Μερικές μέρες αργότερα, στις 29.7.1997, η διαδρομή σκαρφαλώθηκε για πρώτη φορά από τους Άρη Θεοδωρόπουλο, Τζώρτζη Μηλιά και Θωμά Μιχαηλίδη (340μ,7c, 2pa, 6c obligatory). Η “Βασίλης Μηλιάς”, με το όνομα αυτό εις μνήμην του πατέρα του Τζώρτζη, Βασίλη Μηλιά, έχει δημοσιευτεί στα παρακάτω Ελληνικά και διεθνή ορειβατικά περιοδικά:

  1. “Κορφές”Νο 128, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1997
  2. VerticalNo 121, Aout 1999
  3. “Grimper”No 66, Novembre/Decembre 2002 - Janvier 2003
  4. High” Νο 206, January 2000

Στο 7ο ρελέ, κατά τα διάρκεια της πρώτης ανάβασης, οι Μηλιάς, Θεοδωρόπουλος ζωγράφισαν μία Ελληνική σημαία που όμως έχει σχεδόν σβηστεί και δεν φαίνεται πια καθόλου. Έτσι, το 2010, οι Μηλιάς, Μωραϊτίνης, Ντούρος έκαναν τις πρώτες 6 σχοινιέςς της διαδρομής και στο 6o ρελέ έφτιαξαν μία νέα σημαία, που φαίνεται καθαρά από κάτω.

Λεπτομέρειες για τη διαδρομή στο παράθυρο <Σύμη-Αι Γιώργης, "Βασίλης Μηλιάς" και "Νιρέας">.

 

“Αργώ” Το καλοκαίρι του 1996, οι Δημήτρης Μπακάλης και Τζ. Μηλιάς, ανοίγουν από κάτω ένα όμορφο γλυμμένο δίεδρο/νεροσυρμή, στο βόρειο μέρος του μεγάλου ανατολικού τοίχου (25μ, 6b) σπορ αναρρρίχησης και όνομα Αργώ). To 2009, η ομάδα του Άρη Θεοδωρόπουλου κάρφωσε τη συνέχεά της, στα αρνητικά ακριβώς από πάνω, μία σχοινιά 23μ που όμως δεν έχει σκαρφαλωθεί και δεν έχει βαθμολογηθεί ακόμη. Τέλος, Εγγλέζοι αναρριχητές κατεβαίνουν με ραπέλ μέσα από νεροσυρμή (καρφώνοντας τα σχετικά ρελέ) που βρίσκεται πάνω από το πρώτο ρελέ. Δεν είνθια γνωστό αν την σκαρφάλωσαν ως μία συνέχεια της Αργώς, είναι σίγουρο πάντως ότι δεν τοποθέτησαν άλλες ασφάλειες. Οι Μηλιάς, Σιμάτης επιχείρησαν την πλήρη αυτή ανάβαση το 2001, φθάνντας όμως στο δεύτερο ρελέ και επειδή δεν έπαιρνε καλές φυσικές ασφάλιες, τη θεώρησαν επικίνδυνη και υποχώρησαν. 

 

Τέλος, αριστερότερα από το Νιρέα, στο τμήμα της ορθοπλαγιάς που κοιτάει καθαρά βόρεια, ίσως να έχει σκαρφαλωθεί και άλλη μία μεγάλη διαδρομή που καταλήγει επάνω, δεν υπάρχουν όμως καθόλου στοιχεία για αυτό, κάτι που κάνει την πληροφορία αυτή μη αξιόπιστη. 

 

 

Σύμη: Ο μεγάλος τοίχος του Άι-Γιώργη του Δυσάλωτου και η διαδρομή "Βασίλης Μηλιάς"

του Τζώρτζη Μηλιά

Προσπαθώ να μη σκέφτομαι το σχοινί να τρίβεται σε κοφτερά βράχια, όπως σίγουρα θα συνέβαινε σε οποιοδήποτε κινηματογραφικό έργο. Το εμπιστεύομαι και ανεβαίνω ζουμάροντας αργά. Η ορθοπλαγιά είναι συνεχώς αρνητική και κρέμομαι από το σχοινί στο κενό, 7-8 μέτρα από το βράχο. Νοιώθω πολύ μόνος και εκτεθειμένος ενώ από κάτω μου, από το ίδιο σχοινί, ανεβαίνει ο Άρης. Κάθε τόσο αισθάνομαι τις ταλαντώσεις της δικής του ανάβασης ενώ διακρίνω το Θωμά, 50 μέτρα πιο κάτω στο ρελέ, να περιμένει τη σειρά του για να χρησιμοποιήσει το σχοινί...

Την προηγούμενη μέρα κάναμε τις πρώτες πέντε σχοινιές της διαδρομής. Ξεκίνημα εύκολο σε πλάκα 5ου βαθμού με δεύτερη σχοινιά VI+/VII- που κατέληγε στη βάση της υπέροχης τρίτης σχοινιάς, μίας χαραμάδας συνέχεια αρνητικής. Τη σχοινιά αυτή, που είναι VIII-/VIII βαθμού, οδήγησε ο Θωμάς ενώ την επόμενη, μία πλάκα που μετά από τραβέρσα προς τα δεξιά κατέληγε σε υπέροχο δίεδρο (VII+), εγώ. Η συνέχεια ήταν πάνω σε έναν τεράστιο σταλαγμίτη, που προεξείχε πολύ περίεργα 1-1,5 μέτρο προς τα έξω. Η σχοινιά αυτή έγινε τεχνητά με προσθήκη και άλλων ασφαλειών, αν και πιθανότατα γίνεται ελεύθερα αγγίζοντας υψηλά στάνταρ δυσκολίας. Αφού λοιπόν συμπληρώθηκαν οι πρώτες πέντε σχοινιές, κατεβήκαμε με ραπέλ, αφήνοντας σταθερά τρία πενηντάρια σχοινιά δεμένα σε αντίστοιχα ρελέ. 

Έτσι, δύο μέρες μετά, στη μία η ώρα το απόγευμα, μόλις η σκιά έφτασε στην ορθοπλαγιά, ξεκινήσαμε το ζουμάρισμα. Μιάμιση κοπιαστική ώρα για τα πρώτα 150 μέτρα της διαδρομής. Από πάνω τα βράχια μοιάζουν ατελείωτα και απίστευτα αρνητικά. Ο Θωμάς ξεκινάει την έκτη σχοινιά που όμως καταλήγει τεχνητή. Το κομμάτι αυτό της διαδρομής έχει ασφαλιστεί πέρυσι από πάνω προς τα κάτω και οι πλακέτες γυαλίζουνε μπροστά μας. Η έκτη σχοινιά τελειώνει και αν και τα βράχια μοιάζουν πάντα ατελείωτα, η κλίση γίνεται λιγότερο αρνητική. Ακολουθούν ελεύθερες σχοινιές με επικεφαλής συνεχώς από εδώ και πάνω τον Άρη μιας και για λόγους ταχύτητας δεν συμφέρουν οι αλλαγές. Ο βράχος συμπαγής, κόκκινος με μαύρες νεροσυρμές. Η παραλία κάτω μας, τα σκάφη, γίνονται όλο και πιο μικρά, οι κολυμβητές κουκίδες που αιωρούνται πάνω από το μπλε βυθό. 

Από παιδάκι ψαρεύω και κολυμπάω με τη μάσκα στην παραλία του Αι-Γιώργη του Δυσάλωτου όμως τώρα, από τόσο ψηλά, όλα είναι διαφορετικά. Κάθε προοπτική χάνεται, ένας κόσμος απόλυτα επίπεδος είναι από κάτω μας. Τραβάω μία φωτογραφία τη στιγμή που ταυτόχρονα δύο μεγάλα φουσκωτά, το ένα του Λιμενικού που ήρθε να μας δει, το άλλο του Χρήστου, μέλους της παρέας μας, φεύγουν ταυτόχρονα προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Δύο άσπρες ίσιες γραμμές με κοινή αρχή που σχηματίζουν μία οξεία γωνία. Αργότερα στην Αθήνα, ανακάλυψα ότι πάνω στη βιασύνη μου, τράβηξα τη φωτογραφία στραβά. Η θάλασσα είναι κατηφορική, ο ορίζοντας γέρνει ελαφρά δεξιά και τα βουνά της Τουρκίας απέναντι μοιάζουν έτοιμα να χυθούνε μέσα της. 

Κάποια στιγμή φθάνουμε στη Ελληνική σημαία που πέρυσι ζωγραφίσαμε με τον Άρη, σημαία που τόσο ευχαρίστησε τους φίλους μας στη Σύμη. Καταλαβαίνουμε ότι μάλλον θα προλάβουμε και θα βγούμε πάνω πριν νυχτώσει. Στο μυαλό μας έχουμε την εικόνα της ορθοπλαγιάς με τη σημαία ψηλά, στα τρία τέταρτα της ύψους της. Τέσσερις - πέντε σχοινιές ακόμη. 

Στην ενδέκατη σχοινιά δυσκολεύομαι. Αν και δεύτερος, με το βαρύ τρυπάνι στο μποντριέ μου μαζί με το σφυρί και τα άλλα σιδερικά αναγκάζομαι να κρεμαστώ στο σκοινί. Πρέπει να είναι γύρω στο VI+ και απορώ που ο Άρης το πέρασε τόσο εύκολα επικεφαλής, χωρίς κοντινή ασφάλεια μέσα στο σκοτάδι. Με τους φακούς στα κράνη τελειώνουμε τη δωδέκατη και τελευταία σχοινιά της διαδρομής. Η ανακούφιση είναι τριπλή. Βγάζουμε τα παπούτσια μας και πατάμε σε οριζόντιο έδαφος μετά από εννέα ώρες χωρίς ούτε ένα στοιχειώδες πατάρι, σε μία ορθοπλαγιά κομμένη λες στα αλήθεια από το σπαθί του Αι-Γιώργη, όπως λεει και ο μύθος. Ακόμη, ξεφορτωνόμαστε τα γεμάτα υλικό που κουδουνίζει μποντριέ μας. Με το βάρος τους πιέζουνε τα κόκαλα της λεκάνης μας και σταματάνε την κυκλοφορία του αίματος.

Ψάχνουμε για το σακίδιο που από την προηγούμενη μέρα μας πήγε εκεί ο Ντίνος, φίλος Συμιακός. Είναι εκεί, κρυμμένο πίσω από κάτι πέτρες, με τα τρέκινγκ παπούτσια μας, νερό και μία φωτοβολίδα. Την ανάβουμε, το σκοτάδι γίνεται κόκκινο, φανταζόμαστε τους άλλους από κάτω να φωνάζουν ότι "μπράβο, χαιρόμαστε που ήσαστε καλά, χαιρόμαστε που ανεβήκατε". Δεν τους ακούμε, είναι πολύ μακριά, τελικά η ορθοπλαγιά του Αι-Γιώργη είναι ένας μεγάλος τοίχος, ένας μικρός big wall.

Το 1968 ο πατέρας μου που αγαπούσε τόσο τη γενέτειρά του Σύμη και ειδικά την παραλία του Αη-Γιώργη του Δυσάλωτου, έλεγε θαυμάζοντας τα βράχια - "εδώ ποτέ κανείς δε θα μπορέσει να ανεβεί"- και γέλαγε. 

Ο πατέρας μου δε ζει πια και η πρώτη αυτή διαδρομή του μεγάλου τοίχου του Αι-Γιώργη παίρνει το όνομά του, "Βασίλης Μηλιάς".

Ξέρω ότι αν ζούσε θα μου φώναζε ότι είναι κάτι το πολύ επικίνδυνο, ότι θα το θεωρούσε παράτολμο, ειδικά για κάποιον σαν εμένα, με οικογένεια και παιδιά. Ξέρω ακόμη ότι δεν ήταν επικίνδυνο και ότι με ελάχιστα σαθρά και πολλές πλακέτες εκεί που πρέπει ήταν κάτι το υπέροχο. Ξέρω ότι αυτή τη στιγμή, 9 χρόνια μετά από το πρώτο κοίταγμα της ορθοπλαγιάς με αναρριχητικό μάτι, νοιώθω όμορφα, νοιώθω ικανοποιημένος.

Περπατώντας από το τέλος της ορθοπλαγιάς προς το χωριό και το σπίτι μου στο Πέδι της Σύμης παύω να σκέφτομαι. Προσπαθώ να αποφεύγω τα κακοτράχαλα σημεία και ακολουθώ τα βήματα του Άρη. Πίσω μου ο Θωμάς ταλαιπωρείται, τα ορειβατικά του σανδάλια έχουν σκιστεί και στραβοπατάει συνέχεια. Μετά από μιάμιση ώρα συναντάμε χωματόδρομο, το Πέδι είναι από κάτω μας φωτισμένο. Ένα αυτοκίνητο μας πλησιάζει και σταματάει δίπλα μας. Ο οδηγός είδε το φως από τους φακούς μας από μακριά και ανησύχησε ότι κάτι συμβαίνει, ακούει την περιγραφή μας και μας πάει μέχρι το σπίτι. Η Αλέκα περιμένει στο μπαλκόνι, πρώτα ακούει το υλικό μας να κουδουνίζει, ύστερα μας βλέπει και μας χαιρετάει ανακουφισμένη. 

Καθόμαστε κι' εμείς στο μπαλκόνι, μπροστά στη θάλασσα και ηρεμούμε. Πριν πάω για ύπνο πάω στο δωμάτιο των παιδιών. Κάνει ζέστη και είναι ξεσκέπαστα. Χωρίς να ξέρω γιατί τα σκεπάζω με το σεντόνι. Ο πεντάχρονος Βασίλης με τα πόδια του το κλωτσάει και το απομακρύνει. 

 

Καλοκαίρι 1997
Τζώρτζης Μηλιάς

 

 

 

 

 

Written on by
artclimbing-gionainc-grΓκιώνα, Πυραμίδα, "Incognito", 4.8.2006 (Συντηρήθηκε το 2012) 450μ, V (ή 200μ V) Τζ.Μηλιάς, Α.Χαραλαμπάκη Απαραίτητα υλικά: Δύο εξηντάρια σχοινιά, 10 σετάκια, μία σειρά καρυδάκια και μία σειρά μεσαία friends
Written on by
artclimbing-ginazou-grΓκιώνα, Πυραμίδα, "Ζουζού", 4.7.2003 240μ,  VIII-, A1 Τζ.Μηλιάς, Ηλ. Καζαής Απαραίτητα υλικά: 15 σετάκια  (μία σειρά καρυδάκια και 1 μεγάλο friend Camalot No 4 μπορεί να είναι χρήσιμα, όχι όμως απαραίτητα).
Written on by
artclimbing-gionker-grΓκιώνα, Πυραμίδα, "Το Κερασάκι", 25.9.1999 100μ, VII+, Α1 (ή VIII) Τζ.Μηλιάς, Γ.Καλογερόπουλος Απαραίτητα υλικά: 10 σετάκια, μία σειρά καρυδάκια
Written on by
artclimbing-gionchem-grΓκιώνα, Πυραμίδα, "Των Χημικών", 24.9.1994, 180μ, VIΙ/VII+, Τζ.Μηλιάς, Ν. Ντούρος Απαραίτητα υλικά: 12 σετάκια, μία σειρά καρυδάκια, μεσαία friends
Written on by
artclimbing-parnslilaia-grΠαρνασσός, Λιλαία, "Κόκκινη Στέγη". Ιστορικό: Το πεδίο πρώτοι επισκέφτηκαν οι Τζώρτζης Μηλιάς με το Νίκο Ντούρο το 2004, περίοδο που ξεκίνησαν τα έργα για την κατασκευή του MILIAS CAMPS VILLAGE κοντά στη Γραβιά, 5 χιλιόμετρα από το πεδίο. Στη συνέχεια ο Τζώρτζης Μηλιάς με μαθητές του της σχολής αναρρίχησης και κυρίως με τη βοήθεια του Δημήτρη Κόκκορη άνοιξαν και κάρφωσαν τις διαδρομές στο πεδίο Α και το πεδίο Β.  Στο πεδίο Α, λίγο αργότερα άνοιξαν νέες διαδρομές οι Τζ. Μηλιάς, Ν.Γρηγορόπουλος και Δ. Μαντζαβίνος ενώ στο πεδίο Γ οι Τζ. Μηλιάς, Δ. Τιτόπουλος, Ν. Γρηγορόπουλος και Δημήτρης Μαντζαβίνος.
Written on by
artclimbing-parn3pigs-grΠαρνασσός, Μπαρουτοσπηλιά, "Τα τρία Γουρουνάκια", 26/9/2010, 110μ, VI+, Τζ.Μηλιάς, Ν.Γρηγορόπουλος, Δ.Μαντζαβίνος  (συντηρήθηκε τον Απρίλιο του 2016) Εξοπλισμός: Δύο εξηντάρια σχοινιά, μία σειρά καρυδάκια και μία σειρά friends.
Written on by
το-πιλιέ-των-καραντίνερς“Το πιλιέ των καραντίνερς” Παρνασσός, Μπαρουτοσπηλιά, 1.11.2020 150μ, VII+ Τζώρτζης Μηλιάς, Στέλιος Σιβισίδης   Απαραίτητος εξοπλισμός: Δύο εξηντάρια σχοινιά (1/2) και 18 σετάκια (η διαδρομή είναι ασφαλισμένη πλήρως με πλακέτες) Κατάβαση από την ίδια τη διαδρομή με τρία ραπέλ (R3→R2, R2 →R1, R1→ κάτω)   Το όνομα της διαδρομής, προέκυψε από μία ιδέα της κόρης του Στέλιου Σιβισίδη, Μαρίας. Έτσι, μεταξύ αστείου και σοβαρού, η διαδρομή αφιερώνεται σε όσους χρειάστηκε να μπουν σε καραντίνα, εξ αιτίας του κορωνοϊού covid-19.   Πρόσβαση:     Κατευθυνόμενοι προς Γραβιά από τον δρόμο που περνάει από τα χωριά του Παρνασσού Αμφίκλεια, Πολύδροσο και Λιλαία, μετά τη Λιλαία και πριν ακριβώς την είσοδο στη Μαριολάτα, αριστερά μας βλέπουμε λιβάδια και πιο ψηλά χαρακτηριστική χαράδρα και χωματόδρομο που οδηγεί προς τα εκεί. Ακριβώς στην αρχή του χωματόδρομου, υπάρχει ταμπέλα που γράφει «προς Μπαρουτοσπηλιά». Στρίβουμε και ακολουθούμε το χωματόδρομο που αν και στενός δεν είναι κακός και κινούμενος κολλητά στην περίφραξη των κτημάτων στα δεξιά μας, καταλήγει...
Written on by
παρνασσός,-β-α-ορθοπλαγιά-μπαρουτοσπηλιάς,-οι-εξήντα-αποχρώσεις-του-γκρι           "Εξήντα αποχρώσεις του γκρι”, 230μ, VIII-, A1 Παρνασσός, βορειοανατολική ορθοπλαγιά Μπαρουτοσπηλιάς 28.10.2018  Τζώρτζης Μηλιάς, Νικόλας Αναστασόπουλος                    Εξοπλισμός: Δύο εξηντάρια σχοινιά, 16 σετάκια, ιμάντες, μία σειρά καρυδάκια και μία σειρά μεσαία και μεγάλα friends Καμαλοτ 1,2,3,4 (το 4 όχι απαραίτητο αλλά βολικό στη 2η σχοινιά). Χρήσιμο ένα μακρύ σετάκι (κλέφτης) που διευκολύνει πολύ στα τεχνητά. Γενικά:           Πρόκειται για μία βουνήσια διαδρομή που ανοίχτηκε και καρφώθηκε από κάτω (1η, 2η, 5η και 6η σχοινιά) με εξαίρεση τις δύο σχοινιές με τα τεχνητά που καρφώθηκαν από πάνω (3η και 4η). Απαιτεί εμπειρία, δύναμη και τεχνική στα ασφαλισμένα μέτρα της ( VIII- ή 6c+) αλλά και ικανότητες για τοποθέτηση φυσικών ασφαλειών εκεί που δεν έχει πλακέτες, σε περάσματα μέχρι VI+. Είναι η απόλυτα πρώτη διαδρομή αυτής της ορθοπλαγιάς, στην οποία μέχρι σήμερα κανείς δεν είχε δοκιμάσει να αναρριχηθεί και έχει ύψος μεγαλύτερο των 200μ. Το όνομα της δηλώνει τις πολλές διαφορετικές μορφές του βράχου (που κατά βάση είναι γκρι),...
Written on by
παρνασσός,-μπαρουτοσπηλιά,-ο-μέγας-αλέξανδρος-και-η-ωραία-ελένη         Παρνασσός, Μπαρουτοσπηλιά           "Ο Μέγας Αλέξανδρος και η Ωραία Ελένη"       170μ, VIΙ (6b+), trad.       Τζώρτζης Μηλιάς, Γιώργος Κοροδήμος       27 Μαϊου 2017                     Γενικά Η διαδρομή “Ο Μέγας Αλέξανδρος και η ωραία Ελένη”, ξεκίνησε το φθινόπωρο του 2016 και ολοκληρώθηκε το Μάϊο του 2017 από        τους Τζώρτζη Μηλιά που συχνά βρίσκεται στον Παρνασσό για δουλειά και διασκέδαση και τo Γιώργο Κοροδήμο, ορειβάτη, σκιέρ και          αναρριχητή από την Αράχοβα. Τα όνομα της διαδρομής παραπέμπει στη γυναίκα του Γιώργου που λέγεται Ελένη και στον τρίχρονο        γιο  του που λέγεται Αλέξανδρος. Είναι μία διαδρομή trad που κινείται σε εύκολο βουνίσιο πεδίο αλλά και σε ένα απαιτητικό όμορφο        δίεδρο εβδόμου βαθμού (6b+). Δεν είναι για αρχαρίους και απαιτεί εμπειρία και προσοχή. Η πρώτη επανάληψη της διαδρομής έγινε στις 21.7.2019 από τους...
Written on by
artclimbing-ergasia-gr-2  ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ,     ΜΑΡΙΟΛΑΤΑ     Πεδία:              Α.        “Νικόλας Γρηγορόπουλος”                          B.         “Μηλιόπαιδα”    Γ.         “Μπαρουτοσπηλιά”   Πρόσβαση:     Κατευθυνόμενοι προς Γραβιά από τον δρόμο που περνάει από τα χωριά του Παρνασσού Αμφίκλεια, Πολύδροσο και Λιλαία, μετά τη Λιλαία και πριν ακριβώς την είσοδο στη Μαριολάτα, αριστερά μας βλέπουμε λιβάδια και πιο ψηλά χαρακτηριστική χαράδρα και χωματόδρομο που οδηγεί προς τα εκεί. Ακριβώς στην αρχή του χωματόδρομου, υπάρχει ταμπέλα που γράφει «προς Μπαρουτοσπηλιά».  Στρίβουμε και ακολουθούμε το χωματόδρομο που αν και στενός δεν είναι κακός και κινούμενος κολλητά στην περίφραξη των κτημάτων στα δεξιά μας,  καταλήγει σε λιβαδάκι (500μ) όπου μπορούμε να παρκάρουμε και να κάνουμε μανούβρα. Αν θέλουμε, μπορούμε να αφήσουμε το αυτοκίνητο στην άσφαλτο και να περπατήσουμε από εκεί. Πηγαίνουμε μέχρι το τέλος του χωματόδρομου και στη συνέχεια, ακολουθούμε το καλογραμμένο μονοπάτι που οδηγεί προς την Μπαρουτοσπηλιά....
Written on by
artclimbing-ergosum-grΠάρνηθα, Αλογόπετρα, "Enitor Ergo Sum", 2/6/1996 120μ, VII/VII+ Τζ. Μηλιάς, Ντ. Δήμιζας. Απαραίτητα υλικά: Δύο εξηντάρια σχοινιά, 12 σετάκια. Συντήρηση: Στις 5 Μαίου 2012, έγινε συντήρηση της  “Enitor ergo sum” από τους Τζ. Μηλιά και Ν. Γρηγορόπουλο με εξοπλισμό  που διέθεσε η ΕΟΟΑ. Προσανατολισμός: Ανατολικός. Η διαδρομή μετά τις 3 το μεσημέρι είναι στη σκιά.
Written on by
πάρνηθα,-lockdown“Lockdown”, 105μ, 6c Πάρνηθα, Αλογόπετρα   4.4.2021 Τζώρτζης Μηλιάς, Στέλιος Σιβισίδης   Γενικά: Λόγω covid-19, ο χειμώνας αυτός δεν είχε εξορμήσεις σε βουνά και χιονοδρομικά κέντρα, δεν είχε μαθήματα σκι, δεν είχε χειμερινά λούκια. Είχε όμως βράχια και άφθονο ελεύθερο χρόνο. Έτσι, ο Τζώρτζης Μηλιάς μαζί με τον παλιό του μαθητή από το σχολείο, Στέλιο Σιβισίδη, βρήκαν ευκαιρία και σε περίοδο lockdown άνοιξαν μία νέα διαδρομή πολλαπλών σχοινιών στην Αλογόπετρα, την οποία ασφάλισαν με “σπορ” τρόπο. Η νέα διαδρομή, κινείται ακριβώς δεξιά από τη διαδρομή “Δαήμων”, δεξιά και από τις προηγούμενες διαδρομές του Μηλιά “κατ΄οίκον εργασία” και “enitor ergo sum”, σε δίεδρο που περνάει από μία σπηλιά με αρνητικά κόκκινα βράχια (1η σxοινιά, 6c) για να συνεχίσει με εύκολη τραβέρσα σε γκρι βράχο με λίγα σαθρά μέχρι να ξαναμπει σε καλής ποιότητας όμορφο κόκκινο δίεδρο (2η σχοινιά, 6b). Η συνέχεια είναι σε πλάκα/κόψη σε γκρι βράχο (3η σχοινιά, 6a), σε πεδίο με μικρά κοφτερά πιασίματα....
Written on by
artclimbing-ergasia-grΠάρνηθα, Αλογόπετρα, "Κατ οίκον Εργασία", 18/11/1995 115μ,  VII Τζ.Μηλιάς, Ν. Ντούρος Απαραίτητα υλικά: Δύο εξηντάρια σχοινιά, 12 σετάκια, μία σειρά καρυδάκια και μία 2-3 μεσαία friends. Το 2012 ελέγχθηκαν οι ασφάλειες της διαδρομής και συντηρήθηκαν τα ρελέ. Προσανατολισμός: Ανατολικός. Η διαδρομή μετά τις 2 το μεσημέρι είναι στη σκιά.
Written on by
artclimbing-flabmeta-grΠάρνηθα, Κάτω Φλαμπούρι, "Μετά την δουλειά", 8/6/1999, 100μ, VI+/VII-, Τζ.Μηλιάς, Δ.Κάραλης Απαραίτητα υλικά: 12 σετάκια και μία σειρά καρυδάκια Συντηρήθηκε το 2012 από τους Τζ. Μηλιά και Στ. Σεραφετινίδου  
Written on by
artclimbing-parnsar-grΠάρνηθα, Πάνω Φλαμπούρι, "Των Σαραντάρηδων", 25/5/2002, 85μ, VII+, Τζ. Μηλιάς, Ν. Ντούρος Απαραίτητα υλικά: 15 σετάκια και 2-3 μεσαία friends
Written on by
artclimbing-penteli-grΠεντέλη, "Συμπληγάδες". Ιστορικό: Άνοιξη του 2000,  οι Τζώρτζης Μηλιάς και Διονύσης Μηνδρινός εντοπίζουν ψηλά στη Πεντέλη ένα παλιό εγκαταλελειμμένο λατομείο. Μία  όμορφη ανατολική θετική πλάκα τους εντυπωσιάζει ενώ τα σταλακτιτικά του βόρειου  δροσερού τοίχου και η συνεχής δυσκολία του νότιου κόκκινου τοίχου δίνουν στο πεδίο πλούσιες δυνατότητες. Το μέρος είναι απόκοσμο και απομονωμένο, υπέροχο για καλοκαιρινή, και όχι μόνο, αναρρίχηση. Το βαφτίζουνε Συμπληγάδες, λόγω της διαμόρφωσης του πεδίου με μικρές ορθοπλαγιές κυριολεκτικά παντού, μπροστά, πίσω και γύρω-γύρω και ξεκινάνε να το σκαρφαλώνουν και να το καρφώνουν. Ο βράχος είναι μάρμαρο με διαφορετική υφή και κρυστάλλωση στον κάθε τομέα. Το πεδίο βρίσκεται σε υψόμετρο σχεδόν 900μ, κάτι που το κάμει ιδιαίτερα δροσερό το καλοκαίρι.
Written on by
artclimbing-symi-gr                     Σύμη, Άι Γιώργης Δυσαλωτός Πρόσβαση: Η Σύμη είναι ένα νησί που ανήκει στα Δωδεκάννησα, κοντά στη Ρόδο. Μπορούμε να πάμε είτε κατ ευθείαν με πλοίο είτε με πλοίο ή αεροπλάνο μέσω Ρόδου ή μέσω Κω. Συνδέεται με πλοίο με την Κάλυμνο. Η παραλία του Άη Γιώργη βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νησιού και έχει πρόσβαση μόνο από τη θάλασσα. Μπορεί κανείς να πάει με καραβάκι ή βάρκα από το Γυαλό ή το Πέδι και να γυρίσει το βράδυ ή να παραμείνει και να κάνει ελεύθερο κάμπινγκ. Η παραλία από τις 4μμ βρίσκεται στη σκιά λόγω της μεγάλης ορθοπλαγιάς (300-350μ). Το μέρος είναι πολύ εντυπωσιακό με βράχια σε όλες τις πλευρές: Στην πλευρά που κοιτάει βόρειοανατολικά υπάρχουν δύο διαδρομές των 70μ, στην πλευρά που κοιτάει νοτιοανατολικά 21 διαδρομές μεταξύ 20 και 70 μ ενώ στο μεγάλο τοίχο που κοιτάει καθαρά ανατολικά, έχει τις 2 μεγάλες διαδρομές του πεδίου (250μ η "Νιρέας" και 350μ η...
Written on by
artclimbing-simispor-gr             Σύμη, Άι Γιώργης Δυσαλωτός Πρόσβαση: Η Σύμη είναι ένα νησί που ανήκει στα Δωδεκάννησα, κοντά στη Ρόδο. Μπορούμε να πάμε είτε κατ ευθείαν με πλοίο είτε με πλοίο ή αεροπλάνο μέσω Ρόδου ή μέσω Κω. Συνδέεται με πλοίο με την Κάλυμνο. Η παραλία του Άη Γιώργη βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νησιού και έχει πρόσβαση μόνο από τη θάλασσα.