Πεντέλη, “Συμπληγάδες”.
Ιστορικό: Άνοιξη του 2000, οι Τζώρτζης Μηλιάς και Διονύσης Μηνδρινός εντοπίζουν ψηλά στη Πεντέλη ένα παλιό εγκαταλελειμμένο λατομείο. Μία όμορφη ανατολική θετική πλάκα τους εντυπωσιάζει ενώ τα σταλακτιτικά του βόρειου δροσερού τοίχου και η συνεχής δυσκολία του νότιου κόκκινου τοίχου δίνουν στο πεδίο πλούσιες δυνατότητες. Το μέρος είναι απόκοσμο και απομονωμένο, υπέροχο για καλοκαιρινή, και όχι μόνο, αναρρίχηση. Το βαφτίζουνε Συμπληγάδες, λόγω της διαμόρφωσης του πεδίου με μικρές ορθοπλαγιές κυριολεκτικά παντού, μπροστά, πίσω και γύρω-γύρω και ξεκινάνε να το σκαρφαλώνουν και να το καρφώνουν. Ο βράχος είναι μάρμαρο με διαφορετική υφή και κρυστάλλωση στον κάθε τομέα. Το πεδίο βρίσκεται σε υψόμετρο σχεδόν 900μ, κάτι που το κάμει ιδιαίτερα δροσερό το καλοκαίρι.
Πρόσβαση:
Ανεβαίνοντας από τη Νέα Πεντέλη προς Κηφισιά και τα ραντάρ, πριν κατηφορίσουμε προς Κηφισιά στρίβουμε δεξιά προς Άγιο Παντελεήμονα. Μετά από 2-3 Km προσπερνάμε το χωματόδρομο που οδηγεί στη σπηλιά Νταβέλη και συνεχίζουμε από την άσφαλτο για περίπου ακόμη ένα χιλιόμετρο, μέχρι που συναντάμε αριστερή χαρακτηριστική φουρκέτα (είναι η δεύτερη αριστερή φουρκέτα που συναντάμε) με εικονοστάσι και ταμπέλα «προς Άη Γιάννη». Εκεί παρκάρουμε και ακολουθούμε με τα πόδια κακό, πολύ ανηφορικό χωματόδρομο που είναι σημαδεμένος με στρογγυλό μαύρα σημάδια (ίσως λίγο διακριτικά αλλά φαίνονται).
Ακολουθώντας τα στρογγυλά μαύρα σημάδια σε περίπου 700μ από την άσφαλτο, στρίβουμε σε δρομάκι αριστερά και σε 100μ ακόμη, βλέποντας πάντα σημάδια, μπαίνουμε στο πεδίο από χαρακτηριστικό μικρό φαράγγι (Συνολικά 10-15 λεπτά με τα πόδια από εκεί που παρκάρουμε). Μηχανές εντούρο (με καλούς και έμπειρους αναβάτες) φτάνουν κυριολεκτικά μέχρι το πεδίο.
Διαδρομές, ασφάλιση:
Το πεδίο διαθέτει 50 διαδρομές, όλες σπορ ασφαλισμένες με 10άρες πλακέτες και για το σκαρφάλωμα δεν χρειάζονται παρά μόνο σετάκια.. Οι Συμπληγάδες διαθέτουν τέσσερις τομείς, τη θετική πλάκα, το βόρειο τοίχο, τον κόκκινο νότιο τοίχο και από το 2020, μία ακόμη θετική πλάκα, ακριβώς δίπλα στον κόκκινο τοίχο, με ανατολικό προσανατολισμό. Στη βάση κάθε διαδρομής αναγράφεται το όνομά και η δυσκολία της σε βαθμολογία UIΑA (όταν ανοίγονταν οι πρώτες διαδρομές στις Συμπληγάδες, η Γαλλική βαθμολογία δεν είχε ακόμη καθιερωθεί. Για λόγους παράδοσης, στα βράχια συνεχίστηκε η αναγραφή σε κλίμακα UIAA). Προσοχή πρέπει να δοθεί στις βαθμολογίες της μεγάλης θετικής πλάκας. Πράγματι, οι διαδρομές της θετικής πλάκας (μεταξύ 5a και 6a+) κινούνται μεν σε θετικό πεδίο αλλά έχουν μόνο μικρά πιασίματα και απαιτούν καλή χρήση τριβών, έτσι ώστε αρχικά να μοιάζουν πιο δύσκολες από ότι δηλώνονται. Σε αυτό συμβάλλει και η σχετικά αραιή ασφάλισή των διαδρομών που ανοίχτηκαν τα πρώτα χρόνια (τις χρονιές 2000-2010) σε σχέση με την ασφάλιση των μεταγενέστερων διαδρομών.
Στο αριστερό τμήμα της πλάκας, έχει καρφωθεί σε ύψος περίπου 10μ μία πολύ όμορφη και κατάλληλη για προπόνηση τραβέρσα (περίπου 20μ) που γίνεται και κατά τις δύο κατευθύνσεις, από αριστερά προς τα δεξιά ή αντίστροφα από δεξιά προς τα αριστερά (“η δεξιά” και “η αριστερή”), ίσως κάτι μοναδικό σε σπορ πεδίο. Οι πρόσφατα ανοιγμένες διαδρομές, είναι κατά κανόνα πυκνότερα ασφαλισμένες από τις πιο παλιές και ο λόγος προφανώς είναι η νοοτροπία που χαρακτηρίζει την κάθε εποχή. Σε όλες τις διαδρομές δόθηκαν εξ αρχής γυναικεία ονόματα, κάτι που τηρήθηκε στη συνέχεια πιστά. Έτσι τιμήθηκαν σύζυγοι, κόρες, φιλενάδες, σχοινοσυντρόφισες, φίλες, μαμάδες, θείες κλπ. Μεταξύ αυτών και μία “Σκύλλα” και μία “Χάρυβδη” συνδεόμενες άμεσα με τις “Συμπληγάδες”.
Απαραίτητος εξοπλισμός: Ένα 60άρι σχοινί (ή ακόμη καλύτερα 70άρι, ειδικά για τη θετική πλάκα όπου το 60άρι φτάνει οριακά) και 12 σετάκια είναι ο απαραίτητος εξοπλισμός.
Ήλιος και σκιά: Οι βόρειες έχουν σχεδόν πάντα σκιά, η θετική πλάκα έχει σκιά το πρωί και το απόγευμα και ήλιο περίπου μεταξύ 12 και 4 μμ ενώ ο κόκκινος τοίχος έχει ήλιο από το μεσημέρι και σκιά αργά το απόγευμα. Το πεδίο είναι γενικά δροσερό το καλοκαίρι ενώ είναι ευχάριστο τις ώρες που έχει ήλιο το χειμώνα.
Ρελέ: Όλα τα ρελέ διαθέτουν δύο πλακέτες με μόνιμα ανοιγόμενα καραμπίνερς.
Συντήρηση: Τον Απρίλιο του 2012, έγινε συντήρηση όλων των διαδρομών στις Συμπληγάδες με εξοπλισμό που διέθεσε η ΕΟΟΑ . Αντικαταστάθηκαν όλα τα ρελέ με άλλα (πλακέτες με ανοιγόμενα μόνιμα καραμπίνερς) καθώς και όσες από τις ασφάλειες παρουσίαζαν σημάδια οξείδωσης. Σημειωτέον ότι ακόμη και «καφέ»¨βύσματα τα οποία αντικαταστάθηκαν, είχαν ακόμη μεγάλη αντοχή.
Την συντήρηση πραγματοποίησαν οι:
Τζώρτζης Μηλιάς, προπονητής ορειβασίας (ΕΟΟΑ, ΓΓΑ) και οδηγός βουνού (ΕΟΟΑ)
Νικόλας Γρηγορόπουλος
Γιάννης Καγιαυτάκης
Ένας νέος τομέας:
Το 2017, στο πεδίο προστέθηκε με πρωτοβουλία του Στέλιου Σιβισίδη ένας τομέας ακόμη, ο “τοίχος του Στέλιου”, μία χαρακτηριστική θετική πλάκα αριστερά από το βόρειο τοίχο, που ολοκληρώθηκε το 2020 και διαθέτει δεκατρείς διαδρομές.
Η θετική πλάκα
1 | Η δεξιά | *** | 6a+ | 20μ | Μηλιάς Τζ – Γρηγορόπουλος Ν. (2012) |
2 | Η αριστερή | *** | 6a+ | 20μ | Μηλιάς Τζ.– Γρηγορόπουλος Ν. (2012) |
3 | Βιργινία | *** | 5c+ | 25μ | Μηλιάς Τζ.– Γρηγορόπουλος Ν. (2012) |
4 | Νίνη | ** | 5b | 25μ | Μηλιάς Τζ.– Γρηγορόπουλος Ν. (2012) |
5 | Γιώτα | **** | 5b | 30μ | Μηλιάς Τζ.– Μηνδρινός Δ.(2000-2001) |
6 | Ήβη | *** | 6a | 30μ | Γρηγορόπουλος Ν.– Μαντζαβίνος Δ.(2010) |
7 | Κωνσταντίνα | *** | 6a | 30μ | Τιτόπουλος Δ. (2003 ) |
8 | Άγγελα | *** | 6a+ | 30μ | Σκευοφύλακας Α. (2003) |
9 | Αλέκα | *** | 5c+ | 30μ | Μηλιάς Τζ.– Μηνδρινός Δ.(2000-2001) |
10 | Ελένη | **** | 5c | 30μ | Μηλιάς Τζ.– Μηνδρινός Δ.(2000-2001) |
11 | Λεονί | **** | 6a | 25μ | Μηλιάς Τζ.– Μηνδρινός Δ. (2000-2001) |
12 | Πρασινομάτα | *** | 5a | 27μ | Μηλιάς Τζ. – Μηλιάς Β. (2012) |
13 | Βέρα | ** | 5b | 20μ | Σιβισίδης Στ.-Σιβισίδης Ν.-Μηλιάς Τζ.(2015) |
Οι διαδρομές αυτές, είναι μία εξαιρετική προπόνηση για αναρρίχηση σε πλάκες με τριβές και μικρά μόνο πιασίματα. Αρχικά, μέχρι κανείς να τις συνηθίσει, μοιάζουν δυσκολότερες από τη βαθμολογία που δίνεται. Σε αυτό, συντελεί και ο σχετικά αραιός τρόπος ασφάλισης, σύμφωνος με τα δεδομένα της εποχής που ανοίχτηκαν. Αν και ανατολικές, το πρωί οι διαδρομές έχουν σκιά εξ αιτίας των απέναντι βράχων. Το μεσημέρι τις βλέπει ο ήλιος για να ξαναβρεθούν στη σκιά το απόγευμα.
Προσοχή στο ανάπτυγμα των διαδρομών. Οι περισσότερες είναι 30 μ και απαιτούν είτε 70άρι σχοινί είτε στην περίπτωση χρήσης σχοινιού 60 μ, προσοχή στο κατέβασμα και κόμπο στην άκρη του σχοινιού. Οι διαδρομές που ανοίχτηκαν το 2012, είναι πιο πυκνά ασφαλισμένες από τις παλαιότερες διαδρομές του πεδίου.
Ο βόρειος τοίχος
1 | Μικρή | * | 6b | 15μ | Μηλιάς Τζ.– Μηνδρινός Δ.(2000-2001) |
2 | Κλειώ | **** | 6b+ | 20μ | Μηλιάς Τζ.– Μηνδρινός Δ.(2000-2001) |
3 | Χριστιάννα | *** | 6c | 20μ | Καγιαυτάκης Ι.(2011) |
4 | Δήμητρα | ** | 7a | 22μ | ? (2008) |
5 | Αύρα | ** | 6c | 18μ | Τιτόπουλος Δ. (2013) |
6 | Ιόλη | ** | 6a | 22μ | Τιτόπουλος Δ. (2013) |
7 | Σοφία | **** | 6b+ | 22μ | Τιτόπουλος Δ. (2012) |
7a | Τζο | **** | 6a | 22μ. | Μηλιάς Τζ.-Σιβισίδης Στ. (2020) |
8 | Καίτη | **** | 6a | 22μ | Καγιαυτάκης Ι. (2011) |
9 | Αναστασία | **** | 6a | 22μ | Μηλιάς Τζ. – Μηνδρινός Δ. (2000-2001) |
10 | Η Bro | * | 5c | 22μ | Μαρούδας (2011) |
10a | Χριστίνα Φανή | ** ** | 5b 5b | 20μ 20μ. | Μαρούδας Σ.-Καγιαυτάκης Ι.(2021) Μηλιάς Τζ.-Σιβισίδης Στ. (2020) |
11 | Η Σκύλλα | *** | 5c | 22μ | Μηλιάς Τζ. – Μηλιάς Β. (2012) |
12 | Μαρία | ** | 5b | 22μ | Καγιαυτάκης Ι. (2013) |
13 | Η Χάρυβδη | ** | 5b | 22μ | Μηλιάς Τζ.–Σεραφετινίδου Στ.-Γρηγορόπουλος Ν. (2012) |
14 | Αρτεμησία | * | 6a+ | 22μ | Καγιαυτάκης Ι. (2012) |
15 | Ηλιάννα | * | 6b | 22μ | Καγιαυτάκης Ι. (2012) |
Παρατηρήσεις :
Είναι ένας πολύ όμορφος κάθετος τοίχος με βράχο που είναι καλύτερος από ότι φαίνεται. Καλό είναι πάντως να θυμάται κανείς ότι πρόκειται για ένα παλιό λατομείο με ότι αυτό σημαίνει σε σχέση με πιθανά σαθρά. Έχει δοθεί προσοχή στη χάραξη των διαδρομών έτσι ώστε να μην συναντάνε επικίνδυνα σημεία (σαθρά μπλοκ). Η ασφάλιση είναι καλή. Οι διαδρομές αυτές, είναι ίσως από τις πιο δροσερές στην Αττική. Έχουν βόρειο προσανατολισμό και το καλοκαίρι, εκτός από το μεσημέρι, είναι συνέχεια σε σκιά.
Η “Χριστιάννα” έχει κοινό ρελέ με την “Κλειώ”. Η “Αναστασία” έχει μία μπουλντεροκίνηση στα τρία πρώτα μέτρα που μοιάζει δυσκολότερη από το 6a το οποίο δίνεται. Η “Σκύλλα”, η “Χάρυβδη”, η “Bro”η “Μαρία” είναι καλά ασφαλισμένες αλλά αν και έχουν καθαριστεί από σαθρά έχουν ακόμη κάποια χώματα και θέλουν προσοχή. Η “Δήμητρα” στο crux πάει ελαφρά αριστερά σε μικρά τακάκια. Η “Μαρία ” κινείται αριστερά από την “Χάρυβδη” και σε κάποιο σημείο μετά τη μέση, είναι εύκολο να μπερδευτεί κανείς και να μπει κατά λάθος είτε στη Χάρυβδη, δεξιά, είτε στη Σκύλλα, αριστερά. Σε κάθε περίπτωση, και οι τρεις αυτές διαδρομές φθάνουν μέχρι πάνω και στο τέλος τους, υπάρχουν ισάριθμα ρελέ, ένα για την καθεμία. Η “Αρτεμισία” ή κάνει ρελέ στο ρελέ της Χάρυβδης, ή στο ρελέ της Ηλιάνας. Η “Ιόλη”, περνάει από σημεία όπου ο βράχος είναι κούφιος (κάνει υπόκωφο θόρυβο) και θέλει προσοχή. H “Αύρα” έχει μία μόνο δύσκολη κίνηση, με καλό αλλά μακρινό πιάσιμο που δυσκολεύει τους όχι αρκετά ψηλούς. Η Φανή, ως νέα διαδρομή (2020), αν και καθαρίστρηκε επιμελώς, θέλει λίγο προσοχή παραπάνω για πιθανά σαθρά.
Ο κόκκινος τοίχος
0 | Ρούλα | ** | 6a+ | 20μ | Περδικάρης Γ. – Καγιαυτάκης Γ. (2015) |
1 | Η μία … | *** | 6b | 20μ | Σκευοφύλακας Α.- Μιχαηλίδης Θ. (2006 ) |
2 | … και η άλλη | *** | 6b | 20μ | Σκευοφύλακας Α.- Μιχαηλίδης Θ. (2006 ) |
3 | Ρόζα | **** | 6b | 20μ | Μηλιάς Τζ.– Μηνδρινός Δ. (2000-2001) |
4 | Άννα | **** | 6b+ | 17μ | Μηλιάς Τζ.– Μηνδρινός Δ. (2000-2001) |
5 | Αννίτα | *** | 6b+ | 15μ | Μηλιάς Τζ.– Μηνδρινός Δ. (2000-2001) |
6 | Κόψη | ** | 5c+ | 15μ | Μηλιάς Τζ.– Γρηγορόπουλος Ν. (2012) |
Αυτός ο υπέροχος κόκκινος τοίχος, απόλυτα κάθετος, απαιτεί όμορφη αναρρίχηση και οικονομία δυνάμεων με κινήσεις συνεχούς δυσκολίας χωρίς rest. Σε πολλά σημεία, τα πιασίματα και πατήματα (χαρακτηριστικά τακάκια) μοιάζουν “χωμάτινα”, όμως είναι γερά και δεν σπάνε. Όσα δεν ήταν καλά, δοκιμάστηκαν και έσπασαν με το σφυρί.
Όλες οι διαδρομές είναι σωστά ασφαλισμένες . Η «κόψη» που παλιότερα γινόταν μόνο top rope, τώρα έχει ασφαλιστεί (όχι πολύ πυκνά) και καταλήγει στο ρελέ της Άννας, θέλει όμως προσοχή γιατί όταν καβαλήσουμε την κόψη, από τη δεξιά πλευρά υπάρχουν μερικά σαθρά. Αρχικά λοιπόν κινολυμαστε δεξιά έχοντας τις ασφάλειες αριστερά στην πλάκα, και μάλιστα σχετικά μακριά. Ο λόγος είναι ότι μόνον εκεί είχε καλής ποιότητας βράχο για την τοποθετηση ασφαλειών. Μόλις μπορέσουμε, ξαναπάμε αριστερά, εκεί άλλωστε όπου μας οδηγούν και οι ασφάλειες, οπότε και συνεχίζουμε έχοντας τις ασφάλεις από πάνω μας. H “κόψη”, συνεχίζει αριστερά μέχρι το δεύτερο ρελέ που συναντάμε, το ρελέ της Άννας” όπου και τελειώνει η διαδρομή και από όπου κατεβαίνουμε. Βολικό για να βγουν τα σετάκια, είναι ο τελευταίος που την σκαρφαλώνει, να πάει top-rope.
Ο προσανατολισμός είναι νοτιοδυτικός. Το πρωί αλλά και αργά το απόγευμα ακόμη και το καλοκαίρι η αναρρίχηση είναι ευχάριστη καθώς σε αυτό συμβάλλει το υψόμετρο και η σκιά από τα απέναντι βράχια.
Όσον αφορά στις βαθμολογίες, η “Άννα” και η “Αννίτα”, έχουν δυσκολότερες κινήσεις σε σχέση με τις άλλες, (6b+), είναι όμως σημαντικά μικρότερες. Αν και οι δυσκολίες που είναι γραμμένες στο βράχο τις δίνουν όλες ίδιες, η Ρούλα είναι σαφώς πιο εύκολη και η “…η άλλη” και η “Αννίτα”, οι πιο δύσκολες.
Ο τοίχος του Στέλιου
1 | Λήδα | ** | 4b | 20μ | Σιβισίδης Στ, – Μηλιάς Τζ. (2020) |
2 | Ναυσικά | ** | 4b | 20μ | Σιβισίδης Στ. – Νικολή Ν. (2018) |
3 | Ελπίδα | ** | 4c | 22μ | Σιβισίδης Στ. – Μπαρμπέρης Π. (2019) |
4 | Βάσια | ** | 5a | 22μ | Σιβισίδης Στ,-Μπαρμπέρης Π.-Μαργαριτοπούλου Β. (2019) |
5 | Project | 16μ | Σιβισίδης | ||
6 | Σεμέλη | *** | 5b | 22μ | Σιβισίδης Στ. – Αρμογένης Γ. (2018) |
7 | Μάρθα | ** | 6b | 12μ | Σιβισίδης Στ, – Αρμογένης Γ. (2018) |
8 | Project | Σιβισίδης | |||
9 | Μαριέττα | **** | 6b+ | 20μ | Σιβισίδης Στ.-Αρμογένης Γ.-Μηλιάς Τζ.(2019) |
10 | Αμαρυλλίς | *** | 6a | 20μ | Σιβισίσης Στ. – Φωστηροπούλου Η. (2017) |
11 | Ήρα | *** | 5c+ | 20μ | Σιβισίδης Στ. – Μηλιάς Τζ. (2017) |
12 | Στέλλα | ** | 6a | 20μ | Σιβισίδης Στ. – Τσαλίκης Γ. (2017) |
13 | Νίνα | *** | 5c | 20μ | Σιβισίδης Στ. – Μηλιάς Τζ. (2017) |
Παρατηρήσεις:
Η θετική αυτή πλάκα αριστερά από τον κόκκινο τοίχο έχει ανατολικό προσανατολισμό και αρχικά δεν είχε θεωρηθεί σημαντική, ως παρόμοια με την μεγαλύτερη πλάκα στα βόρεια του πεδίου, όμως σαφώς μικρότερη και πιο σαθρή. Το 2016 ο Στέλιος Σιβισίδης την έβαλε στο μάτι και το καλοκαίρι του 2017, παρόλη την αρχική αδιαφορία του Τζώρτζη Μηλιά, πήγε από πάνω και τοποθέτησε τα πρώτα ρελέ. Έτσι, τη χρονιά αυτή καρφώθηκαν οι πρώτες τέσσερις διαδρομές, στο δεξιότερο τμήμα της πλάκας. Το άνοιγμα συνεχίστηκε προς τα αριστερά για να φθάσουμε το 2020, στις τελευταίες πολύ εύκολες και κατάλληλες για αρχάριους και σχολές διαδρομές, στο τέλος του τοίχου. Το όνομα “Ο τοίχος του Στέλιου”, ήταν πρόταση του Τζώρτζη Μηλιά, λόγω της επιμονής και της δικαίωσης του Στέλιου Σιβισίδη, απέναντι στη δική του αρχικά αντίθετη άποψη για διαδρομές στον συγκεκριμένο τομέα.
Οι διαδρομές είναι πολύ καλά ασφαλισμένες και ιδανικές για εκμάθηση τεχνικής με σωστό πάτημα και χρήση τριβών, χωρίς κίνδυνο. Μοναδικό μειονέκτημα στις διαδρομές που βρίσκονται στο μεσαίο και αριστερό τμήμα του τοίχου του Στέλιου, είναι το έδαφος στη βάση τους. Με μεγάλες κοτρώνες, τρύπες και κενά ανάμεσά τους, θέλει προσοχή στο περπάτημα αλλά και στο να μην σου πέσει κάτι από τα πράγματά σου σε καποιο απο τα κενά. Βαθιά ανάμεσα στα αγκωνάρια, είναι πολύ δύσκολο, ίσως και αδύνατον, να το ανακτήσεις